Dat ik een tik heb meegekregen van 'Gilles de la Tourette' welliswaar miniscule, speelt wel eens door mijn gedachten. Mijn hersenspinsels kunnen zulke morbide vormen aannemen dat de honden er geen brood van lusten. Gelukkig blijven ze in mijn gedachten en noem ik het 'mijn stille la Tourette' Alhoewel....
Jaren geleden toen de kinderen nog op de basisschool zaten had ik weer eens zo recalcitrante dag. Een dag waarvan alles mis gaat. Druk, stress en altijd te laat. (Trouwens ook zo'n gave van mij overal en altijd te laat komen) Dus zodoende was ik ook weer laat om de kinderen uit school te halen, ik sprinte de deur uit sprong in mijn auto en met gierende banden reed ik naar school. Op de vronkenlaan was enig oponthoudt en ik zat al weer tierend en scheldend achter het stuur. Fuck politiecontrole, enkele auto's werden richting parkeerplaats gedelegeerd en ik reed door tot het agentje met zijn linkerarm gebaarde dat ik ook de parkeerplaats op moest rijden. Ik glimlachte liefjes reed met een boog de parkeerplaats op om vervolgens achter hem langs door te rijden. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik de verbouwereerde agent mij nakijken en ik zwaaide nog eventjes vriendelijk. Linksaf de straat in en parkeren rennend naar het schoolplein.
Gelukkig waren de kinderen nog niet uit en ik schaarde mij tussen het volk dat zich ouders noemt. Ik was altijd het soort buitenbeentje op school,voelde mij er niet op mijn gemak had nooit contact met al die meest perfecte moeders en nam ook nooit deel aan de koffiegroep. Ik werd dan ook genegeerd alsof ik het laatste exemplaar der melaatsen was.
Ik staarde een beetje voor mij uit en voelde een klopje op mijn schouder draaide mijn hoofd om en keek recht in het gezicht van de verbouwereerde oom agent. "Mevrouw,"zei oom agent "wilt u nu direct met mij meelopen!" Ik glimlachte liefjes en zei: "Nee dat wil ik niet!" oom agent trekt zijn mond open, zonder enige geluid klapt hij hem weer dicht en kijkt mij aan alsof ik ter plekke verander in een buikdanseres van 150 kilo.Met enige stemverheffing en ietwat rood aangelopen hoofd zegt oom agent,"u moet nu met mij meelopen" Ondertussen is het op het schoolplein één gonsende massa van gesis en gefluister alsof ik in een bijenkorf terecht ben gekomen. Ja kijk en roddel maar, denk ik, stelletje hypocriete, arrogante theedozen! Geniet maar van het schouwspel maar ik weet dat jij met je buurman neukt en jij daar met je zogenaamde 'huisvriend' jij laat je onderpissen en spuiten door dat afzichtelijke gedrocht zodat je zelf weer het idee krijgt dat je een vrouw bent! Mijn gedachten worden afgebroken door een kuchende oom agent die zijn geduld aardig begint kwijt te raken. "Al gaat u hier op zijn kop staan, stampen of springen u zult mij aan mijn haren moeten meeslepen, want ik loop niet uit mijzelf mee voordat mijn kinderen uit school komen," fluister ik vervaarlijk. "Mijn bloedjes moeten opgevangen worden en niet verloren op het plein om zich heen kijken waar hun moeder is gebleven, en daarna loop ik bij u langs" Met enige verbazing hoor ik oom agent "dat is goed"mompelen en loopt weg. Het volk dat zich ouders noemt, kijkt een beetje minderwaardig op mij neer, maar ik heb er schijt aan steek mijn neus in de lucht en zie mijn kinderen aan komen lopen.
Met de kinderen elk aan één hand wil ik het plein aflopen als één zo'n levenloos monster op mij af komt lopen en het lef heeft om toch wat opheldering te vragen. "Goh,"zegt zij, "er is toch niks ernstigs aan de hand,?" En als een luid brullend gewond dier bler ik: "nee hoor ik word al maanden in de gaten gehouden, ze zijn nog laat, ik word verdacht van moord op mijn exman." Met de kinderen aan mijn hand en opgeheven hoofd loop ik het plein af, mijn zoon zet een lied in mijn dochtertje gilt hard mee en ik denk: 'what the hell' en huppelend val ik de twee al zingend bij: 'Mijn moeder is een moordenaar,mijn moeder is een moordenaar.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten