Onze kok gaat trouwen, de kok die zo van zijn vrije leventje genoot,veel stappen en zuipen waren hem niet geheel onbekend. Genietend en kwijlend bij het zien van mooie vrouwen in korte rokjes, hij kon er uren naar kijken. Onze kok was niet de mooiste kok en om zijn frustraties af te reageren dat hij toch weer alleen in zijn bed lag, lag onder zijn bed een jaarsalaris aan seksboekjes.
De liefde van zijn leven veranderde alles als een donderslag bij heldere hemel, het zou een mooi sprookje kunnen worden, zij het niet dat zijn aanstaande bruidje zwaar gereformeerd is. Zijn eerste tegenvaller was een grootscheepse opruiming van zijn kamer en met pijn in zijn hart moesten alle seksboekjes de deur uit. Maar nu kan zijn leven als een betrouwbare aanstaande echtgenoot beginnen.
Op de dag des oordeel kwamen wij 'de collega's' het feestzaaltje binnengelopen waar mijn bakkes zo ver openviel dat je de echo van de dj er in kon horen. "Mijn god!" riep ik verbaasd naar mijn collega's "wat is hier aan de hand in godsnaam?" "De begrafenis van mijn opa en oma waren nog gezelliger dat dit trieste gebeuren." De dj probeerde nog een beetje de gang erin te krijgen met wat flauwe muziek op de achtergrond en de rest van de aanwezige gasten zaten goddomme te klaverjassen aan de tafeltjes. Het bruidspaar liep een beetje rond vriendelijk lachend en om hier en daar een praatje te maken.
Hier moest echt wat gebeuren, als goede collega's konden we deze troosteloze ellende niet aanzien. "Wacht maar tot na ons dansje," zei ik, "dan gaan we van god los!" En nadat we omgekleed waren kon de show beginnen. In sexy kleding (mijn bodystocking paste niet onder het sexy jurkje dus om het geheel feestelijk af te maken, dan maar zonder bodystocking in de jurk) hebben wij een spetterende show gegeven, waar het bruidje achteraf gezien vreselijke nachtmerries aan heeft overgehouden, een mooie lapdance voor de kok! De aanwezige gasten zaten in shock aan tafel, Een voordeel ze vergaten te kaarten!
De beer was los! Wij schreeuwden om muziek en de dj droeg zijn steentje bij door in de microfoon te brullen "gaan we nu echt feesten mensen of verneuken we deze hele bruiloft?" Mijn uitbundige ADHD collega Jack, liep gillend naar het podium waar een piano stond, ging erachter zitten en ramde erop los alsof het een lieve lust was, zijn carrière als pianist was van korte duur! Hij werd afgevoerd door de bedrijfsleider van de feestzaal,want dat was niet de bedoeling.
De drank vloeide rijkelijk en er was geen houden meer aan, mijn gewezen werkgeefster stond op de tafels te dansen, ik sleepte wat oude mannen de dansvloer op, en geloof mij of niet, maar ze genoten. Twee van mijn collega's lagen tussen het buffet elkaar wat nader te onderzoeken, naar wat sterk op een kruisbestuiving begon te lijken en ik besloot daar wel even in te grijpen, ik sleepte hem de dansvloer op, hij tilde me de hoogte in om vervolgens rond te draaien, mijn benen zwiepten als elastiekjes heen en weer en vanuit mijn ooghoek zag ik een oudere man van vuurrood tot lijkbleek worden en met wijd opengesperde ogen keek hij direct mijn 'verboden paradijs' in en had een doorkijk tot in mijn baarmoeder. "Stop" gilde ik naar Marco "ik geef ze een ongewilde scene uit de film van basic instinc." "Welliswaar heel wat ongnuanceerder bedacht ik op dat moment maar dan toch. "Kan ons het schelen," blerde Marco boven de muziek uit, "we geven die 'kneuën' de avond van hun leven!" "Ja of een bruiloft met een bizar aantal hartaanvallen." zei ik. "Alles beter dan toen we binnen kwamen Car," brulde Marco weer. Ik moest dat wel beamen en zo zwierden we vrolijk de zaal door.
Ondertussen vloog collega Ronald als volleerd rockartiest op zijn knieën over de dansvloer en eindigde onder de jurk van de bruid en gilde: "wat draagt een gereformeerde bruid nou op haar huwelijksnacht?" Het bruidje leek een zenuwinzinking nabij, verstarde volledig en heeft de hele verdere avond met een rare grimas op haar gezicht zo gestaan. Ik denk zelf dat ze er nu nog staat met een bord ernaast 'De bruid' het had haar droomdag kunnen zijn.
De avond vloog om en voor we het wisten was het einde van deze voor ons zo waanzinnige avond ten einde gekomen. Als afscheidscadeautje kreeg iedere gast een bakvormpje mee in de vorm van een vw kever wat in een grote mand bij de uitgang stond. Mijn collega Marco en ik besloten dat het bruidspaar vast heel moe was en geen zin meer had al die bakvormpjes uit te delen, en zo behulpzaam als wij zijn flikkerde we de hele inhoud van de mand in de tas van collega Diana. Nadat we met zijn allen besloten hadden dat het buiten toch wel erg donker was gristen we de lantaarns van de tafels, en al luid zingend 'stille nacht, heilige nacht' vertrokken wij van de meest oersaaie bruiloft die ik ooit had meegemaakt!
Onderweg werd nog lang na gekletst over de bruiloft en collega Ronald vond echt dat het bruidspaar van geluk mocht spreken dat wij langs waren gekomen, wij hadden die bruiloft toch maar gered van een oersaaie horroravond beweerde hij stellig, en wij waren het volledig met hem eens! Diana sjouwde zich een breuk met haar tas al vloekend en tierend vroeg ze zich toch af wat ze allemaal mee had genomen naar die bruiloft op de heenweg leek hij echt niet zo zwaar. De day after belde zij mij nog op, haar man vroeg zich af of we een bakkerij hadden beroofd want waar anders kwamen al die bakvormpjes vandaan waar de vloer mee bezaaid lag.
De kok heeft niet lang meer bij ons gewerkt, zijn schoonfamilie sprak schande over de avond. Gelukkig konden wij 'De leuke collega's' hem recht in de ogen kijken, wij hadden er werkelijk alles aan gedaan om zijn bruiloft te redden van een blamage!
Om privacyredenen zijn de namen van 'de collega's' veranderd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten