De knal roze wildvleeshompen

Het was een prachtige maandagmorgen, de zon scheen volop, het verkeer zat mee, op werk liep alles op rolletjes en Wilma en ik keuvelde er lekker op los. Als ik van tevoren had geweten welke grote donderwolk er boven ons hoofd hing had ik die dag mij vast en zeker ziek gemeld! Soms is het maar beter dat je niet alles van te voren weet en toen de vriendin van onze werkgever  vroeg welke schoenmaat we hadden, gaven Wilma en ik nietsvermoedend onze maten op. Wilma en ik waren verrukt over het feit dat we nieuwe schoenen kregen om te hamammen, want op de slippers glij je zo uit.

Een paar uur later kwam de vriendin van werkgever terug met de schoenen en schoof ze ons toe, mijn ogen konden niet groter worden en ik moest een paar keer slikken voordat ik dank je wel kon zeggen. Ik keek vol afgrijzen naar het hoopje ellende voor mij en om de boel een beetje op te leuken zaten er bij mij ook nog een vogeltje en zeesterretje op. Wilma deed moeite om haar lachen in te houden en zei "oh er zitten bij mij leuke glitters op, en wat zit er bij jou op Car?" Echt als blikken konden doden had ze nu drie keer zo diep onder de grond gelegen dan dat ze er boven stond, 'de bitch'!

Rond een uur of drie ging ik de boel klaarzetten om te hamammen, en wilde snel naar boven vluchten. "O Carmen vergeet vooral je nieuwe schoenen niet, je kan ze gelijk uitproberen" hoor ik een gierende Wilma brabbelen. 'Trut' sis ik nog na voordat ik de schoenen uit haar handen gris en naar boven vlucht. Als ik mij omgekleed heb kijk ik nog eens in de spiegel, kittig rood topje met een geinig omslagdoek om mijn middel, 'het had er zo leuk uit kunnen zien.'

Ik zucht eens diep en sluit mijn ogen, 'ík' uitgerekend 'ík' die gezworen heeft nooit maar dan ook nooit op zulke 'horrorhompen' te gaan lopen, moet er nu aan geloven. 'Ik' die altijd heb gezegd dat zulk schoeisel verboden moet worden. 'Ik' die mijzelf altijd heb afgevraagd, welke 'sadistische,' 'doorgedraaide' 'vrouwenhater' zulk schoeisel heeft uitgevonden! En voorzichtig steek ik mijn poezelige maatje 36 in de horrorhompen.

Als mijn ogen langs mijn benen naar beneden glijden moet ik een schreeuw onderdrukken en sla mijn hand voor mijn mond. Aan het einde van mijn benen waar eens mijn charmante voetjes zaten, zitten nu twee 'knal roze wildvleeshompen!' Waar ooit twee kleine voetjes in mooi gehakte pumps zaten ,zitten nu twee 'knal roze gezwellen' opgesierd met vogeltjes en zeesterren! En ik huil....

Ik kijk in de spiegel of er nog enige mogelijkheid is hoe ik op een charmante en sierlijke manier kan lopen, helaas kan ik alleen maar concluderen dat het onmogelijk is en als ik in de spiegel kijk terwijl ik aan kom lopen is het alsof er een reusachtige nijlpaard met lepra komt aanstormen! Hoe ik het ook probeer welke pose ik ook aanneem, ik blijf mij een 'tokkie' een 'ma Flodder' een 'nijlpaard met lepra' voelen! Mijn ooit zo charmante en sierlijke loopje is veranderd in een grove loop,waarbij mijn 'afgerotte knal roze wildvleesgezwellen' opgesierd worden met vogeltjes en zeesterretjes die als enigen vrolijk op en neer hopsen bij elke lompe stap die ik zet.

In mijn belevingswereld trilt de vloer, en elke stap dreunt na in mijn hersenpannetje, in mijn belevingswereld  zie ik de vloer scheuren onder mijn voeten, waarin ik nu wil verdwijnen. Maar in mijn wereld mag ik een keuze en een menig  hebben. Ga ik voor mijn oude vertrouwde slippers met het risico op mijn bek te glijden tijdens het hamammen of de oerlelijke knal roze wildvleesgewellen maar die er wel voor zorgen dat ik stevig met beide beentjes op de vloer blijf staan? Een wereld met zoveel keuzes en meningen maakt het soms nog moeilijker en wat achter blijft is de twijfel.

Het schoeisel van een hamamvrouwtje gaat niet over rozen...... maar over crocs......