Just a perfect day

Ze staart uit het raam naar de grauwe grijze lucht, de donkere dreigende wolken razen voorbij en een melancholiek gevoel maakt zich meester van haar. De lucht huilt, en met haar wijsvinger volgt ze de traan die langs het raam naar beneden glijdt tot deze in het niets verdwijnt. Op de achtergrond hoort ze het nummer 'just a perfect day' ze glimlacht bij de herinnering van 'a perfect day.' .

Haar blik dwaalt af en blijft even rusten op de foto's uit het verleden en in haar ogen wellen nu ook de tranen op. Zij weet dat ze wacht op 'a perfect day.' Een kwestie van tijd, maar voor haar gevoel speelt de tijd een spelletje met haar.Verleden, heden en toekomst zijn zo verweven met elkaar dat tijd niet meer bestaat. Ze slikt verwoed de brok weg die haar keel dicht knijpt, en ze proeft de zilte smaak in haar mond van de tranen die langzaam over haar wangen glijden.

Haar gezicht verscholen achter het lachende masker, die de brokstukken van een roerig leven verbergen. De brokstukken 'gevangen' in een web omhult door aangespannen draden die zo nu en dan rafels vertonen. Keer op keer weet zij die zwakke plekken te verhullen met een laagje zelfspot zodat niemand haar kan raken en alleen zij ziet de schaduw in haar ogen.

Ze kijkt in de spiegel en haar blik wordt gevangen  door grote onzekere ogen. Ogen die zich lijken te verwonderen over het feit dat iemand zich soms zo eenzaam kan voelen. Eenzaam ondanks al die mensen om haar heen. Op de achtergrond speelt het nummer 'just a perfect day.'

En zij vraagt zich af of vrienden, 'haar vrienden' nog de vrienden zullen zijn, als het masker valt.....