Zeekoe met morbide obesitas.

Bij het openen van mijn ogen weet ik het al, ik voel het aan mijn lichaam en hoor het in mijn gedachten, het is zo'n dag! Een dag als een zwarte bladzijde uit je boek, scheur het eruit steek de fik erin, een dag om te vergeten een dag om over te slaan.

Een uurtje later strompel ik naar beneden, koffie heb ik nodig, koffie en een peuk. De confrontatie met de spiegel wil ik kosten wat het kost vermijden maar helaas is dat onmogelijk en ik staar in een chagrijnige bek,mijn eigen bek wel te verstaan.

"Ik word oud," roep ik met een snik in mijn stem, vriendlief kijkt niet op of om vanachter zijn krantje en zegt: "is wel te hopen voor je ja." "Is wel te hopen voor je ja" jauw ik hem na, eikel! "Die Japanse aardbeving heeft ook huisgehouden in mijn kop,de kraters vallen erin, ik ga voor de botox,"zever ik door. "Ik ga mijn geld niet verspillen aan zoiets sufs Car," roept vriendlief vanachter zijn krant en voor hem is de discussie daarmee af.

"Ik ben dik, ik lijk wel een varken met die stalpoten, wat zeg ik 'varken' meer een vette zeekoe met morbide obesitas." Ik hoor vriendlief zuchten vanachter zijn krantje en ik weet dat zijn irritatiegrens onderhand bereikt is, maar ik kan niet stoppen het is een dwang ik moet het eruit gooien alsof een giftige slang bezit van mij heeft genomen en er alles uitspuwt.

"Vind je mij dik?" vraag ik aan vriendlief en kijk hem aan, show hem mijn dikke stalpoten , pak een vetrol bij mijn buik en schud het heftig heen en weer. "Nee Car ik vind je niet dik." Ondertussen prop ik een koek naar binnen, het zalige zoet is mijn enige troost in zulke barre tijden van emotionele ontdekkingen. "Dan moet je niet snoepen en meer gaan sporten,"zegt vriendlief doodleuk. "Zie je" roep ik verontwaardig, "je vindt mij dik, anders zou je dat niet zeggen!" Het humeur van vriendlief zakt naar het nulpunt, blert nog "ja joh jij je zin je bent een vieze vette dikke zeug, nou tevreden?" Met enige overdrijving stamp ik naar de keuken en zeg: "nou ben je tenminste eerlijk!"

Dochterlief komt de kamer binnen ziet mijn oorwurmen gezicht en vraagt wat er aan de hand is. "Ik ben te dik zeg ik plompverloren, en Aaltje liniaaltje," ik wijs met priemende vinger naar de bank, vindt dat ook. Dochterlief kijkt met een diepe frons vriendlief aan, maar die spuwt ondertussen vuur, "dat heb ik niet gezegd, brult hij, vrouwen ik zal ze nooit, nee sterker nog ik wil ze never nooit niet begrijpen! "Heb je weer zo'n dag mam?" zegt dochterlief met een zucht, "wordt zeker weer sla vreten vanavond?" "Ja gezond en weinig calorieën" concludeer ik, en zie ondertussen de blik van verstandhouding tussen dochter en vriendlief die net zoveel zeggen als: 'zeg maar niks want wat je ook zegt is toch niet goed.'

Dochterlief probeert me wat op te fleuren door te zeggen dat ik echt niet dik ben en zij vindt mij een mooie moeder. "Weet je mam mijn vrienden willen zelfs mee naar huis om jou te zien, je staat bekend als de "milf.' Mijn hersenen werken inmiddels op volle toeren, 'milf' denk ik godver ook dat nog, moet ik ook nog aan dat beeld voldoen?

"Jullie begrijpen er niks van, helemaal niks!" Ik stamp de kamer uit , terwijl mijn stem een octaaf hoger schiet en de optimisten nog naroep: "juist dat soort opmerkingen maken mij nou zo onzeker....